از جمله نیازهای فطری و اساسی انسان ارتباط عاشقانه و ابراز علاقه همراه با سوز و گداز نسبت به خدای متعال می باشد که از ان به رازو نیاز و مناجات تعبیر می شود .

نیاز انسان به مناجات و ارتباط با خالق هستی ، یک نیاز مستمر و لازمه عبودیت و بندگی اوست . لذا مناجات خوانی و ادعیه و زیارات خوانی مهم و قابل توجه است .

در اهمیت مناجات همین بس که سیدالعابدین حضرت سجاد (ع) در مناجات مطیعین می فرماید :

اللهم احملنا فی سفن نجاتک و متعنا بلذیذ مناجاتک  " خدایا مارا در کشتی های نجاتت بنشان و به لذت مناجات خود کامیاب نما " .

آلودگی دل را با اشک توبه شویم                 تا در دلم نماند آثاری از گناهی

نیایش و مناجات به صورت اجتماع

بی شک دعا و نیایش بصورت جمعی و گروهی همراه با تضرع و انابه به اجابت نزدیکتر است .چنانجه حضرت صادق ( ع) می فرماید :هرگاه پدرم به واسطه امری محزون می گشت زنان و کودکان را جمع و دعا می کرد و ایشان آمین می گفتند .

و چه موهبتی از این بالاتر که مومنین در بهار قران و ماه رمضان گرد هم جمع شوند و با حضرت دوست نجوا کنند که باری تعالی در حدیث قدسی فرموده است : انین المذنبین احب الی من تسبیح المسبحین " ارزش انابه و تضرع گنهکار نزد من ازعبادت و تسبیح تسبیح کنندگان بیشتر است " .

                                   گر دو صد جرم عظیم آورده ای        غم مخور رو بر کریم آورده ای